Shyqyr zotit qe kishim dasma dhe ditet ishin te njejta..nuk ka shume per tu menduar se si kaloheshte nje dite pushimi ne Kalisht.Perderisa ne fshat nuk ka mergimtar,gjithçka eshte e qete dhe asnje kokerr njeriu nuk gjen per te biseduar dicka.Kjo zgjat deri ne javen e 2 te Korrikut..ateher zjarri ndizet dhe ec e beju burr shuaje.Mergimtaret qe kane pushuar 2 javet e para te Korrikut edhe kane pare dicka dhe kane kaluar disi bukur,por pas 2 javeve,e lem fyllin me 1 vrime dhe marrim ate qe ka shume.Ateher nga mezi i Korrikut kur numri i mergimtareve fillon te rritet,levizjet ne fshat rriten,veturat gjithashtu,femijet jane ne nje numer te madh saqe ne ç’do qosh kercet futbolli,muzika me radio ndigjohet qe ne mengjes duke u pergatitur per darsem,kafja e mengjesit pihet ne shoqeri te madhe dhe i gjithe fshati vlon si asnjeher me pare..